ناقوس

"اگر تنهاست مژده می آورد"

ترنم زمزمه ایست بر قامت پادشاه

ناظر به پیکی از دوردست

ایستاده بر اریکه ی جاودان

خیره به سرسرای مبهم خاطره ای

سرشار از اعوجاج

پیراسته از گذر کند زمان

که تا آنسویترش

و تا دورتر نیز

صدایی نیست....

رعشه ی طوفانم من

اندوهی چون سازواری ِ ساحلی نزدیک...

عصاره ای چکان از هیأتی جاودان

چون آفتاب

پدیدار از کرانه ای مانا

چون بشارتی

...................................

تا انتهای بی انتهایم آبیست

چونان پیکره ای

شایسته ی میزبانی ِ عشقبازی ِ زرد خورشید در سپیده دمان

و مهربانی ِ سرخش

در عصرگاه........

...................................

آری من هزار سالگیم را دیده ام و دانسته

هم از این روست که

با تکراری پیوستار با ملال و سرخوشی

می سرایمش

آنگاه که شفق..

تیغ از نیام کشیده

نیشتر بر افق می کشد

تا طعم گس دانایی را

تا زلال افسون سپیده دمان

بسان انگاره ای بی مرز چون خطی عیان

بیاراید

.............................

برگ نخل نجوایش را می گستراند

اشک کوه جاریست

غباری از رحیل کاروان شب

حجمی

تا آنسوی دشت می افشاند

ناقه ای

پای بر زمان می کوبد

اندوهی آراسته می گرید

و بدینسان.....

دستان مشاطه گر آفتاب

معطر می کند

سینه ای خالی از مهتاب را

در کنار نهرهای بابل

با بربطهایی گریان

آویخته بر درختان بید

که روزی

سرود خداوند را سر خواهند داد

...........................................

دستانم فراموش خواهند کرد

ای شهر پیر

آنگاه که تو را از یاد برده باشم..

............................................

آه ای دختر بابل

تو بر بالهای سحر سواری و من

پوشیده ام با شب ردایی کهنه

.....................................

ای شهر پیر

خدایت را تسبیح بخوان

تا فرزندانت را در اندرونت مبارک گرداند

شتابناک..مستور ِ وَهمی  منجمد                  

سالها و ثانیه ها را                                         

زمان را                                                            

با رقصی مدام

تا مرز تقدیس ابلیس

"آنگاه که دور می شود"

ترسیم کرده است....

.....................................

قرونیست

که دستانش

آشکار و پنهان..

چون دو اژدر  ِشانه های ِ ضحاک

"سَر نمی خواهند..."

که خون ِاصوات ِهیمنه ی ِبرزخ ِ آسمان و زمین را می کشند....

دریای ِ شُعله ور از هیاهوی ِ باد.....

موج تا موج

بدمست و بی قرار

رج میزند

        رج میزند

                  رج میزند

بر پیکرش...........

بی خیالی ِ زورق ِ پندار و

بی خیالی ِ ساغر ِ مهتاب و

بی خیالی ِ شب را

هنر ؛مواجهه است

تلاقی ِ دو در خود زیسته...

شعر ِ بی واژه ی آب است و نگاه

مرز ِتقدس  و نَفَسی زدوده

آرامش رعد است و خشکی ِ باران

هنر ؛بیداری ِ ابدیت است در دستان خنیاگر ِ باد

رایحه ی اصوات ِ سرخ است در سیطره ی ِ آبی ِ موج

هنر؛ بودنی است رونده

شدنی باز آمده

انجماد ِ لحظه ایست در بی نهایت ِ غروب...

در انکسار ِ رویایی دور دست

 آن زخم ِ پنهان است در وضوح ِ دردناک ِ تصلیب

در شوق بی آغاز ِ مسیح......

تداوم رو یا و سایه ها

به ردایی کهنه می ماند

خفته بر خاک....

چون ترانه های افسوس

چون تب

.........................

و تهاجم شوقی مهجور

به آوازی دور؛گریخته از نیزار

که چونان تحریک ممتد ِ شب تاب

در امتداد تسلیم ِ خاطره ای‌؛سرشار از خالی ِ تکرار

می افسرد..........

شعور خاموش ِ مرداب ِ پیر

گویاست و سُخره گر

لرزان ِ مَهتاب را؛خفته بر پیکرش

...............................

با ناگزیر ِ زایش ِ امواج

غرور و علاقه می آموزدش

شکوه و تصمیم

چونان اجتناب ِ دردناک ِ صُراحی و اندوه

کشیده تا بی انتهای ِ خاکستری ِ ادراک

تا بانگ ِ سُرخنایِ سحر

شعر ِ بهانه های تو ام من                    **با یاد ابونواس اهوازی؛شاعر قرن دوم هجری(۱۹۸-۱۴۰)

شعر ِ ترانه های تشبیه                            آن آواره ی بی قرار عجمی..**

با عطر رازیانه و تسکین...

..............................................

با من بیا

سخن بگو

که"جام ِ شراب از شُکوه کلامت می شکند"

ای آواره ی بی قرار عجمی؛

گریه کن

تا"دجله از گریه هایت دیوانه شود"

..............................................

تو تربیع ِ هزار زمستانی

و غزلواره ی شکفتن ِ صبح؛

در انسداد ِ نمناک ِ بازار ِ بصره

که به تک دینار ِ نگاهت

برودت از رخساره ای مشتاق می گریزد....